تبلیغات
بمپور ، قلب بلوچستان، یادگار اشكانیان و ساسانیان - زنی كه بمپور را به جهانیان شناساند
بمپور ، قلب بلوچستان، یادگار اشكانیان و ساسانیان
دست در دست هم دهیم به مهر میهن خویش را كنیم آباد
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : محمد علیم آچاک
نویسندگان

 

زنی كه بمپور را به جهانیان شناساند .

بئاتریس دكاردی زنی كه تمدن بمپور بلوچستان در جنوب شرق ایران را به جهانیان شناساند وی دردهه 60 قرن گذشته با سفر به بمپور رساله ای حاوی بیش از 50 تصویر و عكس و 150 صفحه نتیجه تحقیقات محوطه باستانی بمپور واقع در غرب قلعه بمپور این نقطه را به عنوان یكی از مهم ترین محوطه های باستان شناسی به دنیا معرفی كرد،نتیجه حفاریهای وی در بمپور به سال 1970 در نیو یورك به چاپ رسیده است . هموطنانی كه به رساله نامبرده دسترسی دارند در صورت امكان از طریق همین وبلاگ یا ایمیل مساعدت نمایند .

 Making history: The world's oldest archaeologist

ساختن تاریخ مسن ترین باستان شناس دنیا

Part-Indiana Jones, part-Miss Marple, Beatrice De Cardi's thirst for adventure remains undimmed – at the age of 93

خانم بئاتریس دكاردی كه شخصیت وی از یك نظر به ایندیانا جونز و از سوی دیگر به دوشیزه مارپل شباهت دارد حتی در سن 93 سالگی عطش وی برای كاوش و ماجراجویی فروكش نكرده است .

By Jonathan Brownجاناتان بروان Friday, 4 April 2008

خلاصه ای از زندگانی و شرح فعالیت های مسن ترین باستان شناس دنیا خانم بئاتریس دكاردی

Beatrice De

 Cardi is in little doubt about what has driven her these past nine decades. Travelling to some of the world's most inhospitable places, coping with boiling heat, ruthless bandits and wild animals with a disarming, old world insouciance, it is, she says, her insatiable curiosity that has kept her going. خانم بئاتریس دكاردی در مورد این كه چه انگیزه ای در طی تقریبا 9 دهه عمر وی مشوق او برای كنكاش و جستجو بوده است تردیدی ندارد و می گوید : " رنج سفر به برخی از خشن ترین نقاط دنیا ، دست و پنجه نرم كردن با گرمای سوزان ، راهزنان بی رحم و حیوانات وحشی با بی پروایی خاص قدیمی ها همه و همه در اثر كنجكاوی سیری نا پذیرش هموار گشته و مانع از ادامه راه او نشده اند .

"It is exactly the same as if I am walking around a very bendy road," she explained as she prepared for the Society of Antiquaries' Women in Heritage Day at Burlington House in London where she will meet the Culture minister Margaret Hodge. "If I see another curve in the hillside I have to go around it to see exactly what is there."

او در حالی كه برای مراسم میراث در خانه برلینگتن لندن از طرف انجمن باستان شناسان خود را آماده می كرد و قرار بود با وزیر فرهنگ خانم مارگارت هاج ملاقات كند گفت : " دقیقا احساس می كنم در یك جاده پر پیچ و خم در حال قدم زدن هستم و اگر یك انحنا یا پیچ دیگر در ناحیه كوهستان مسیر ببینم باید حتما خودم به آنجا بروم تا از نزدیك مشاهده كنم كه دقیقا چه خبر است

" At 93, Miss De Cardi can lay claim to being the world's oldest practising archaeologist. An expert on the pre-Islamic history of the Lower Persian Gulf states and the civilisations of her beloved Baluchistan, she is part-Indiana Jones, part-Miss Marple. Her life is an extraordinary testament to a woman whose intense motivation has never left her. One who steadfastly refused to compromise in what was – and many argue still is – an avowedly man's world. "I have never had any difficulties," she said. "I am not a woman or a man when I am working in the Gulf or anywhere else. I am a professional and they have always accepted that."

در سن 93 سالگی خانم دكاردی می تواند ادعا كند كه مسن ترین باستان شناس فعال دنیاست . وی كه متخصص تاریخ قبل از اسلام در خلیج فارس و تمدن های بلوچستان كه فوق العاده مورد علاقه ی وی می باشد است از نظر شخصیتی از یك طرف به ایندیانا جونز و از سوی دیگر به دوشیزه مارپل شباهت دارد . زندگی وی نمونه فوق العاده از زنی است كه انگیزه و خواست قوی و عمیق او هرگز او را ترك نكرده و به حال خود رها ننموده است كسی كه با اشتیاق و حرارت خاصی از صرف نظر كردن و به اصطلاح عامه از كوتاه آمدن در راهی كه حتی امروز به گفته بسیاری ، كاملا و صریحا یك راه و دنیای مردانه است خوداری نكرده است .او می گوید : " من هرگز هیچ گونه مشكلی نداشته ام ، من وقتی كه در حوزه خلیج یا هر جای دیگر مشغول كار هستم یك زن یا مرد نیستم ، بلكه یك شخص حرفه ای هستم و آنها همیشه این را پذیرفته اند .

" For Miss De Cardi, archaeology allowed her to visit places and meet peoples unheard of among the girls of her social class. Her family lived in an "enormous home" overlooking Ealing Common but ill health interrupted her education at St Paul's Girl's School. Following a year-long convalescence, she took a place at University College London in the 1930s where she was able to indulge her "innate interest" in archaeology. This led her to her first dig and the ignition of a passion that remains undimmed.

برای خانم دكاردی انتخاب رشته باستان شناسی ، امكان دیدن جاها و ملاقات مردمی را فراهم كرد كه در میان دختران طبقه اجتماعی وی بی سابقه بوده و تا كنون شنیده نشده است . خانواده پر جمعیت او در یك خانه ی بزرگ زندگی می كردند . یك بیماری باعث شد كه تحصیلات وی در مدرسه ی دخترانه سنت پاول موقتا متوقف و پس از یك دوره نتاهت و بهبودی یك ساله در كالج دانشگاه لندن در دهه 1930 وارد شد جایی كه توانست به علاقه ی ذاتی خود یعنی باستان شناسی بپردازد این به اولین حفاری وی و شعله ور شدن شوق و علاقه ای منجر شد كه هنوز هم فرو ننشسته است .

A first job as a secretary at the London Museum was interrupted by the war and she found herself "lent" to the Foreign Office for a dangerous mission to Chungking to assist the British diplomatic effort in one of its fiercest theatres, the main requirement for which was "unflappability". Upon the cessation of hostilities she found her old job in London had gone but the urge to travel remained. A transfer to the Board of Trade in Delhi followed, but after partition she moved to Karachi, lured by the ancient Indus sites there.

اولین شغل وی به عنوان منشی موزه لندن با بروز جنگ متوقف گشت و او خود را ناگهان تحت اختیار دفتر امور خارجه برای یك ماموریت خطر ناك به " چانگ كینگ " جهت كمك به تلاش های دیپلماتیك بریتانیا در یكی از شدید ترین تهدیدات مواجه با آن یافت . ماموریتی كه شرط اصلی و مهم آن عدم حساسیت ، تهور یا در اصطلاح عوام ، پوست كلفت بودن بود . پس از توقف در گیری ها و خصومت ها شغل وی در لندن از دست رفته بود اما ضرورت مسافرت رفتن همچنان باقی مانده بود . پس از آن به یك هیات بازرگانی در دهلی منتقل شد اما با جدایی هنو و پاكستان طمع دیدن مناظر و آثار باستانی هندوها وی را به كراچی كشاند .

 Having obtained maps, a jeep and a driver as well as a small team led by an illiterate Punjabi tribesman called Sadar Din, who remains her greatest teacher in the field, she set out to prove that Baluchistan was an "archaeologist's paradise". It took only a couple of weeks to make her point.

پس از بدست آوردن نقشه های لازم ، یك اتومبیل جیپ و یك راننده بعلاوه تیمی كه توسط مردی از عشایر پنجاپی به نام صدر الدین كه بعدها به بزرگترین راهنما وی در میادین كاوش های باستانی تبدیل شد ، رهبری می شد او شروع به اثبات این مطلب نمود كه بلوچستان بهشت باستان شناسان است كاری كه فقط یكی دو هفته وقت وی را گرفت .

But by 1957 she was forced to return to a desk job in Britain to assist in the effort of dealing with the archaeological legacy of the Luftwaffe. From then on visits to the region had to be self-funded, taken in saved-up annual leave and, because of work commitments in the UK, conducted in the cauldron of the region's summer.

در سال 1957 با اجبار به یك كار دفتری در بریتا نیا باز گردانده شد تا در كشف افسانه و تاریخ باستان شناسی " Luftwaffe آن ها را یاری دهد .از آن پس بازد ید های مناطق مورد توجه وی باید توسط خودش تامین مالی می شد مثلا در طی مرخصی مجاز سالانه و به خاطر تعهدات شغلی خودش در بریتا نیا مجبور بود در طی تابستان ها ی خیلی گرم منطقه به كاوش بپردازد .

She describes a pioneering time, fraught with peril. "We camped out sharing a water channel with a pack of wild dogs who raced past our tent to drink twice daily," she said. "At night the howls of wolves in the adjacent hills served as a reminder that Baluchistan was a wild and dangerous place. The impression gained substance when we moved back to Surab and were not allowed to camp at Siah-damb on account of a djinn [spirit] greatly feared by our workmen. I suspected a more material power and accepted a revolver lent by the local official."

او از آن دوران بصورت یك دوره ممتاز و مملو از خطر و مسئولیت یا می كند و می گوید : " ما در فضایی باز ، جایی كه تنها آبراه آن با تعدادی سگ وحشی كه روزی دو بار از كنار خیمه ما برای آب خوردن می گذشتند مشترك بود خیمه زدیم . شب هنگام صدای زوزه گرگ ها از تپه ها ی اطراف مرتبا تذكر می داد كه بلوچستان جایی خطرناك است . وقتی كه ما به سوراب بر گشتیم و به ما اجازه چادر زدن در سیاه دمب به خاطر وجود جن كه محلی ها خیلی از آن می ترسیدند داده نشد جدی تر گشت من نیرو و توان مادی بیشتر را ضروری دانسته و یك هفت تیر رولور كه توسط مقامات محلی به من پیشنهاد شد را پذیرفتم .

 In 1960 the region was closed to foreigners and Miss De Cardi was forced to approach from the Iranian side at Bampur. Finds here led her to the lower Gulf, now part of the United Arab Emirates. In the northernmost state Ras al-Khaimah, she discovered lost tombs now obliterated by new motorways funded by the petrodollar billions. Eventually she was forced to quit the country because of encroaching hostilities. But not before she had come to the attention of the emirate's ruler and later that of the government of Qatar, who asked her to lead an expedition charting the country "from Stone Age to Oil Age", something she was required to do in just 10 weeks.

در سال 1960پس از آن كه منطقه به روی خارجی ها بسته شد و خانم دكاردی اجبارا از طرف ایران در بمپور به سوی اهداف خود نزدیك شد . یافته های او در اینجا او را به بخش شمالی خلیج كشاند جایی كه اكنون بخشی از امارات متحده عربی است درشمالی ترین ناحیه یعنی راس الخیمه او گورهای نا پدید شده ای را كه اكنون با جاده های آسفالت احداث شده با دلارهای نفتی محو و نابود شده اند را كشف نمود بالاخره او بخاطر متهم شدن به تجاوز و تخطی از حدود مجبور به ترك آن كشور شد . اما بزودی مورد توجه حاكم امارات و بعدا كشور قطر قرار گرفت آنها از وی خواستند كه یك گروه اعزامی برای كشف تاریخ كشور از عصر حجر تا عصر نفت را رهبری كند كاری كه او می بایست فقط در ظرف 10 هفته انجام می داد .

miss De Cardi, who

 never married, continues to travel to the region each year to catalogue new finds at the national museums she was instrumental in founding. She concedes that hers was a different era, though she insists young archaeologists still have opportunities for adventure. "I just happened to be rather a pioneer in outlook and go to some rather wild spots where I could conduct primary research which arrested my attention. Today too many people are over-concerned with dotting all the 'I's and crossing every 'T'."

دو شیزه دكاردی كه هرگز ازداج نكرد هر ساله به این منطقه سفر می كند تا یافته های جدیدی را در موزه های ملی كه خودش در تاسیس ان ها نقش كلیدی داشته ثبت نماید . او می گوید : " عصر و دوره وی با حال متفاوت است اگر چه اصرار دارد كه باستان شناسان جوان هنوز هم فرصت هایی برای كاوش دارند من فقط ظاهرا پیشاهنگ و پیشرو در این زمینه به نظر آمده و توانستم به بعضی نقاط وحشی كه در آ ن ها كاوش هایی را هدایت می كردم سفر كنم .

منبع اصلی : independent.co.uk

Photo of Miss Beatrice de Cardi

منبع عكس : اینترنت

http://www.britac.ac.uk/images/fellows/3708.jpg






نوع مطلب : تحولات تاریخی ُ فرهنگی و اقتصادی بمپور، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
دوشنبه 30 مرداد 1396 02:36 ب.ظ
Hello there! I know this is kinda off topic but I was wondering if you knew where
I could locate a captcha plugin for my comment form? I'm using the same blog platform as yours and
I'm having difficulty finding one? Thanks a lot!
یکشنبه 15 مرداد 1396 07:42 ب.ظ
Wow, fantastic blog format! How long have you ever been blogging for?

you made running a blog glance easy. The total glance of your website is fantastic,
as well as the content material!
چهارشنبه 23 فروردین 1396 02:30 ق.ظ
Hello there! I simply want to give you a big thumbs up for
your great info you've got right here on this post. I am returning to your website for more
soon.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
نام و نام خانوادگی      
آدرس ایمیل      
کلیه حقوق این وبلاگ برای بمپور ، قلب بلوچستان، یادگار اشكانیان و ساسانیان محفوظ است